Ég
var búin að segja frá sjónvarpsþætti
sem sýndur var í Bretlandi 28.12.2001
hérna á síðunni og hvatti
gesti síðunnar til að skrifa RÚV
og hvetja þá til að sýna þáttinn.
Og
þátturinn var sýndur á
sumardaginn fyrsta 2002, kl. 20:05! Voonandi hafa
sem flestir séð hann - ég tók
hann alla vega upp og INNSIGLAÐI spóluna.
Einn
af félögum okkar, Jordan, sem rekur vefsíðuna
Shrieking
Shack, horfði á sjónvarpsþáttinn
með Rowling í Bretlandi. Hann lýsir
nokkru af því sem hún sagði
og ég þýddi það lauslega
fyrir ykkur:
15
kaflar voru fjarlægðir úr fyrstu
bókinni vegna þess að þeir
upplýstu lesendur um of margt í atburðarásinni
og annars vissu lesendur hvernig síðasta
bókin endaði.
Rowling
skrifaði um söguna á hvað sem
hún fann, á hvaða pappírssnifsi
sem gafst. Hún skrifaði alls konar orð
sem hún fann úr latínu í
sérstaka skrifbók sem hún leitaði
seinna í eftir nafninu á „Death
Eaters“.
Hún
skrifaði mestalla fyrstu bókina í
íbúð sinni, hún gekk í
gegnum margt á þeim tíma eftir
að hafa yfirgefið eiginmann sinn og þurfti
að sjá ein um dóttur þeirra
hjóna.
Þunglyndið
sem þjáði hana á þessum
tíma leiddi til sköpunar Vitsuganna, svo
við getum ímyndað okkur hvað þetta
tímabil var erfitt fyrir Rowling. Hún
skrifaði á kaffihúsum á milli
göngutúra með barnið í
kerrunni, svo hún þreyttist nóg
til að skrifa í friði á meðan
dóttir hennar svaf.
Útgefendur
höfnuðu bókum hennar aftur og aftur
vegna þess að þær fjölluðu
um strák í skóla, sem að
þeirra mati gæti ekki verið skemmtileg
saga. Fólk ráðlagði henni að
taka upp fyrri störf og gleyma skriftum. En skömmu
síðar samþykkti fyrirtækið
Bloomsbury að gefa út fyrstu bókina
(og Scholastic í Bandaríkjunum) og samþykki
þeirra veitti henni frelsi til að gerast
rithöfundur að atvinnu.
Hún
segir að það næstbesta sem fyrir
hana hafi komið í lífinu var að
fá útgefanda, en það besta
hafi verið að eignast dótturina Jessicu.
Stephen
Fry, maðurinn sem les Harry Potter inn á
hljóðsnældu á Englandi, segir
að það sem geri bækurnar svo góðar
sé að þær vitni í ensku
nornasöguhefðina og hugmyndina um tvo samliggjandi
heima.
Rowling
segir að 95% galdranna í bókum hennar
séu uppspunnir og eigi sér enga stoð
í galdrasögum.
Persóna
Hermione er byggð á Rowling þegar
hún sjálf var barn, hún var mikill
bókaormur og stjórnsöm. Rowling
segist hafa verið hrifnust af bókum sem
lýstu hlutum í smáatriðum,
og þess vegna lýsi hún veröld
Harrys svo nákvæmlega.
Einn
af bestu vinum hennar í skóla var Sean,
en á honum byggir Rowling persónu Rons
- og bók 2 er einmitt helguð honum. Ford
Anglia bíllinn í upphafi annarrar bókar
var fyrsti bíll Seans og Rowling minnist margra
góðra stunda sem þau áttu
í þeim bíl.
Um
það bil 4 mánuðum eftir að
hún skrifaði um dauða foreldra Harrys
missti hún móður sína og
hún var eiginlega að upplifa það
sem hún skrifaði um. Hún skrifaði
um Erised-spegilinn því hana langaði
alltaf að eiga fleiri stundir með móður
sinni eins og Harry gerir í speglinum.
Rowling
segir að fleira fólk eigi eftir að
deyja í næstu bókum og að
ein þeirra taki sérstaklega mikið
á hana til að skrifa aftur, en hún
hefur þegar skrifað skissu að kaflanum.
Útgáfa
þriðju bókarinnar skaut Rowling upp
á frægðarhimininn. Þegar fleiri
og fleiri bækur voru þýddar á
fleiri og fleiri tungumálum breiddist frægð
hennar út um heiminn.
Rita
Skeeter kom inn í fyrstu bókina þegar
Harry fór inn í „The Leaky Cauldron"
en Rowling tók persónu hennar út
og ákvað að geyma hana þangað
til frægðin fer að belgja út
Harry í bók 4.
Sumir
telja að Rowling hafi lagt stund á galdrafræði
og bækur hennar eitri ungar sálir og
hvetji krakka til að læra meira um galdra.
Rowling neitar þessu og segir að fólk
vanmeti börn, að þau geti auðveldlega
greint á milli raunveruleikans og ímyndaðs
heims.
Í
5. bókinni verður meira um stelpu-og-strákamál
þar sem Harry verður orðinn 15 ára
og hormónarnir komnir á fullt skrið.
Við förum með Harry til ýmissa
heimshorna í galdraheiminum sem við höfum
ekki kynnst áður, og í bókinni
er að finna meira um fortíð Harrys
(kannski telur Dumbledore tíma kominn til að
segja Harry leyndarmál sitt).
Bók
númer 7 mun segja okkur frá hvað
verður af persónunum eftir að þær
yfirgefa Hogwartskóla, það er að
segja þær sem enn eru á lífi.
