1. KAFLI

Harry lá inni í litla herberginu sínu á Runnaflöt 4 og hugsaði um Ron og Hermione, tvo bestu vini sína frá Hogwarts, galdramannaskólanum sem hann var í. Hann hafði ekki heyrt neitt frá þeim heillengi!

Hví sendu þau honum ekki póst eða neitt, þau sem voru svo vön því? Bráðum nálgaðist afmæli Harrys en þau höfðu ekki einu sinni sent kort! Eftir nokkurra stund heyrðist eitthvað hljóð eins og það væri eitthvað að krafsa í gluggann. Hvað var þetta? hugsaði Harry. Síðan heyrðist þetta aftur. Honum var litið á gluggann og sá þá Grísling, litlu ugluna hans Ron, vera að krafsa í gluggann og reyna að komast inn. Harry fór og opnaði gluggann og Gríslingur flaug inn. Harry varð mjög hissa á að sjá hann svona þreyttann og skítugan, hann sem flaug alltaf í hringi og montaði sig yfir því að færa honum bréf. Harry lét hann inn í búrið hennar Hedwig til að jafna sig og byrjaði að lesa bréfið frá Ron. Það hafði verið skrifað í flýti. Á því stóð:

HJÁLP HJÁLP
KOMDU STRAX! NÚNA
HJÁLP

Harry var hissa hví Ron skrifaði þetta og sendi uglu til Hermione.

Hæ Hermione.

Í morgun fékk ég bréf frá Ron sem stóð bara á HJÁLP HJÁLP KOMDU STRAX! NÚNA HJÁLP. Mig grunar að það sé eitthvað að gerast hjá honum. Ég ætla til hans og komast að hvað er að gerast. Reyndu að hitta mig í Riddaravagninum en ef þú getur það ekki allt í lagi.

Ef þú kemst þá ferðu útá götu og lyftir töfrasprotanum upp og þá kemur Riddaravagninn.

Sjáumst vonandi
Harry

Síðan pakkaði hann niður öllum sínum hlutum og fór út á eitt götu horn sem fólk labbaði venjulega ekki um og lyfti töfrasprotanum og setti aftur ofan í tösku. Á þeirri stundu kom Riddaravagninn og Harry steig upp í hann. Það voru ekki margir í Riddaravagninum, bara gamall maður og ung kona og Hermione! Hún hafði komið. Hann borgaði fyrir farið og hljóp inn til hennar. Eins og venjulega byrjaði hún að tala um hvað væri eiginlega að gerast og hafði margar hugmyndir um hvað væri eiginlega að gerast og sagði að þau gætu sent Dumbledore skólastjóra Hogwartskóla póst en eftir pínu mikið málflóð stöðvaði Harry hana.

Gæti þetta verið Voldemort? spurði Harry.

Hermione horfði á hann. Hvað? spurði hún.

Harry sagði að á hverju sumri hafði hann farið til Rons og kannski hafði Voldemort grunað að hann færi líka núna svo hann fór til þeirra og vildi drepa hann. Þau horfðu á hvort annað, gat þetta verið eða voru þau bra að ímynda sér. Það sem var eftir ferðarinnar þögðu þau. Loksins eftir nokkurn tíma sagði Stan, sá sem keyrði rútuna, að þau væru næstum komin. Þau gerðu sig tilbúin og síðan voru þau komin.

Harry og Hermione fannst eitthvað skrítið við staðinn. Venjulega liðaðist reykur upp úr reykháfnum og í einni skemmunni komu yfirleitt sprengingar á 5 mínútna fresti (Fred og George voru oftast að bæta við uppfinningasafnið) og ánægja umlukti staðinn en .... ekkert. Harry og Hermione lýtu á hvort annað en svo slepptu þau töskunum, tóku upp töfrasprotann og læddust inn í húsið. Harry fór fyrst inn og svo Hermione.

Þau áttu ekki von á því sem beið þeirra. Mollý og Arthur Weasley lágu á gólfinu hreyfingarlaus. Hermione vissi ekki hvað væri í gangi en Harry vissi það. Hann hafði séð þetta áður. Á öðru ári hans í Hogwartskóla höfðu nokkrir krakkar sem voru muggaættar verið steingerðir. Hermione meðal annars. Hann vissi strax að þau hefðu verið steingerð, en hvernig var það hægt? Það bjó alveg örrugglega engin basilíuslanga hér. Þau voru með skelfingarsvip eins og þau stæðu á móti eitthverju ógnvægilegu.

Þau gengu inn í stofu og sáu þar Ginny liggja í sófanum steingerða líka. Hermione ætlaði upp stigann en Harry ætlaði að skoða betur niðri. Eftir nokkurn tíma heyrðist öskur af efri hæðinni. Harry þaut upp stigann og sá þá Hermione horfa inn í herbergi Fred og George. Þar inni lágu Percy og George steingerðir. Síðan heyrðist skrölt á neðri hæðinni. Þau gengu rólega niður stigann og sáu þá tvo hálflokaða skápa undir vaskinum. Hermione og Harry hertu sig upp og gengu rólega að skápnum, með sprotana á undan sér. Harry heyrði andardrátt. Harry og Hermione ákváðu að opnað yrði á þremur. Einn, tveir, og ÞRÍR. Þau kipptu skápunum upp og heyrðu öskur.

TINNA BJÖRK: HERRANN SNÝR AFTUR

2.kafli.

Inni í skápnum var ... FRED. Hann horfði á þau og sagði: „Hann tók Ron, Ron. Hann tók Ron.”

Hermione og Harry kipptust við þegar þau sáu Fred hoppa út og faðma þau. Harry lét hann setjast niður og segja þeim skýrt hvað gerðist þarna.

Fred settist á sófann og byrjaði: „Jæja sko, ég og George vorum nýkomnir heim frá búðinni okkar. Og við komum til baka með Riddaravagninum. Þetta var bara venjulegur dagur og mamma var að elda og Ginny og Ron voru úti í Qudditch. Ginny var sko valin í heimavistaliðið hjá Gryffindor.“

Hann hélt áfram: „Pabbi átti frí og Percy var inni hjá sér að læra. Þetta var mjög bjartur dagur og gott veður, en skyndilega varð dimmt yfir og þrumur og eldingar komu úr loftinu. Ginny og Ron hlupu inn. Nokkru seinna varð bankað á útidyrnar. Mamma fór til dyra og á móti henni stóð hettuklæddur maður og hann beindi sprota sínum að henni og hún datt niður eins og steinn.“ Fred dró djúpt að sér andann og tók aftur til máls.

„Síðan beindi hann sprotanum að Ginny og pabba en ég hljóp og faldi mig inní skáp. Svo fór hann uppí herbergið okkar George og steingerði George en Percy var þar líka því að hann þurfti eitthvað blað sem við „fengum lánað” hjá honum. Síðan man ég ekki meir.”

„Og tók hann síðan bara Ron og flúði?” spurði Hermione hálf hikandi.

„Já,“ sagði Fred. „Hann setti á hann álög svo að hann myndi ekki berjast á móti því.”

„Haldið þið að þetta sé brella?” spurði Harry. „Ég meina, gæti það verið að hann hafi haldið að ég væri hé,r en ég var ekki hér, svo að hann bara, bara, bara, tók Ron og giskaði á að ég myndi sækja hann.“

„Örugglega,” muldraði Hermione.

„Hann hafði rétt fyrir sér,” sagði Harry. „Ég ætla á eftir honum.“

Hermione spratt á fætur. „Ertu bilaður?“ sagði hún reiðilega. „Hann er besti vinur MINN! Ég ætla sjálf á eftir honum og Fred er með mér.”

„Já,” sagði Fred óákveðinn.

„Flott, Fred,“ sagði hún. „Var Percy ekki boðið að ganga í Fönixregluna?”

„Jú,“ sagði Fred í flýti og hálf spenntur.

„Fínt,“ sagði Harry. „Hlauptu upp og sæktu huliðskikkjuna hans og Hermione sæktu Nimbusinn hans. Ég sæki minn Nimbus og Huliðskikkjuna mína”. Eftir nokkrar mínútur voru allir komnir með það sem þau áttu að koma með og allir ferðbúnir.

„Hvar er sá-sem-ekki-má-nefna?” spurði Hermione.

„Ég held og vona að mér skjátlist ekki ... en ég held að hann sé í Svartaskógi,” sagði Harry. Fred greip í Hermione og sagði henni að koma og setjast á Nimbusinn hans Percy ásamt sér.

Harry gerði settist á sinn Nimbus og setti huliðskikkjuna yfir sig.

„Bíddu!” sagði Fred. „Hvernig veit ég af þér?”

„Á 10 mínútna fresti sendi ég rauðglóandi neista upp í loftið, nema þegar við komum nálagt Svartaskógi, þá hittumst við hjá Hogwarts!” sagði Harry og setti á sig huliðskikkjuna og flaug af stað.

Fred og Hermione gerðu hið sama og flugu af stað. Á 10 mínútna fresti sendi Harry rauðglóandi neista upp í loftið.

Svona gekk þetta í næstum fimm klukkustundir. Harry var orðinn óskaplega þreyttur í höndunum og bara almennt þreyttur eftir að hafa setið á kústinum í þetta langan tíma. Þá kom hann loks auga á Hogwartskóla.

Hann sá Eikina Armalöngu og Quddith leikvöllinn. Hvað hann saknaði Hogwartskóla. Hann gat ekki beðið eftir að komast þangað þann 1. september! Hann fór að inngangi kastalans, lenti, tók af sér skikkjuna og settist niður á þurrt grasið.

Síðan beið hann og beið. Aldrei komu Fred og Hermione.

Loks eftir fimmtán mínútur heyrðist eitthvað fyrir aftan hann. Hann leit til baka og vonaði að þetta væru Fred og Hermione. En þetta voru ekki þau . . . þetta var Dumbledore!

„Hvað ert þú að gera í skólanum, herra Potter, þegar heill mánuður er þar til hið nýja skólaárið hefst?” spurði Dumbledore.

„Ég er bara að, að sko ég er bara, bara ... ” sagði Harry.

Dumbledore greip fram í fyrir honum: „Þú ert að leita að Ron.”

„Hvernig vissirðu það?” spurði Harry undrandi.

„Weasley-fjöldskyldan er ekki sú eina sem hefur verið steingerð. Robertsson og Alamemmenom fjölskyldurnar hafa lent í þessu líka. Ertu hér einn, Harry?“

Harry velti því fyrir sér hvernig hann vissi um þetta en svaraði: „Nei, Fred og Hermione áttu nú að vera hérna líka!” sagði hann og var enn að hugsa um af hverju Dumbledore væri þarna.

„Og þið ætluðuð inn í forboðna skóginn að leita að Ron?”.

“Ja ... sko, við héldum bara að hann-sem-má-ekki-nefna væri þar,“ sagði Harry.

„Kallaðu hann Voldemort!” sagði Dumbledore.

„Allt í lagi,“ sagði Harry. „Hann heldur sig yfirleitt þar, sjáðu til.“

Síðan heyrðist eitthvað fyrir aftast þá eins og einhver hlutur hefði dottið. Harry leit snöggt við. Hann sá Fred og Hermione vera að reyna að losa sig við huliðskikkjuna því að hún var flækt í kústinn og þau. Eftir nokkurn tíma gátu þau loksins losað sig og hlupu til Dumbledore og Harrys.

„Af hverju voruð þið svona lengi?" spurði Harry.

„Sko, við vorum bara ókei. Fred villtist og við vorum hætt að sjá rauðu neiastana svo við bara flugum árfam til Hogwarts!" sagði Hermione.

„Prófessor Dumbledore, ummm ... sko ... við verðum að fara," sagði Harry og vonaði hálfpartinn að Dubledore myndi styðja þessa ákvörðun hans."

„Það er ekki mitt að ákveða hvað þið getið og getið ekki,“ sagði Dumbledore. „En ég get varað ykkur við að fara. Hagrid segir að það sé engum óhætt í skóginum vegna Hans. Þið eru bara börn, og, Harry, þótt þú hafir staðið á móti honum þó nokkrum sinnum, getur þér alltaf mistekist."

„Hvað leggur þú þá til að við gerum?" spurði Fred.

„Bíðið þar til hættan er liðin," svaraði Dumbledore.

„Við getum það ekki! Hann tók Ron og við ætlum að ná honum," sagði Harry."

„Ég veit, ég veit. En nú hefur hinn Myrki herra líkamnast og er máttugri en hann var!" sagði Dumbledore.

„Hvað leggur þú til?" endurtók Hermione.

„Verið hjá mér í Hogwartskóla þangað til skólinn byrjar. Í ár gerist nokkuð spennandi sem Harry ætti nú að kannast við," sagði Dumbledore og leit á Harry.

Þau ákváðu að gista í kastalanum þar til skólinn myndi byrja. Ágústmánuður var lengi að líða. Harry gat ekki verið án Rons þetta lengi. Biðin virtist líka taka sinn toll hvað Hermione varðaði. Þó voru áhrifin mest á Fred. Hann var mjög hljóðlátur mestallan mánuðinn. Til að stytta sér biðtímann fóru þau oft að heimsækja Hagrid og tefldu eða fóru í sprengieltingarleik. En samt það var ekkert sem kom í staðinn fyrir Ron. Harry dauðlangaði að leita að vini sínum en mátti það ekki.

3. KAFLI

Loksins eftir þennan erfiða mánuð rann 1. september upp. Harry, Hermione og Fred voru tilbúin að mæta nýjum nemendum Hogwartskóla. Um kvöldið var móttökuveislan að venju en hún var alveg ömurleg án Ron. Eftir matinn bar Dumbledore upp sínar venjulegu tilkynningar en hann sagði líka frá öðru merkilegu:

„Eins og þið vitið kannski flest hefur hinn mikli Voldemort líkamnast . . .“ Allir í salnum hrukku í kút, „. . . og tekið Herra Ron Weasley burt. En þó að það hafi gerst eigum við ekki að loka okkur inni og hætta öllu félagslífi. Það er mér því ánægja að tilkynna að Þrígaldraleikarnir munu vera haldnir Í Durmstrang skólanum.“ Mikil fagnaðarlæti brutust út í salnum.

„Fyrst prófessor Karkaroff var rekinn,“ hélt Dumbledore áfram, „er kominn nýr prófessor, Herra Numlis Korfnador. Valdir verða tveir nemendur af hverri heimavist í septemberlok og þeir munu fara til Durmstrang um miðjan október og dveljast þar til enda skólaársins. Þetta hefur verið ákveðið þrátt fyrir hinn hörmulega dauða Cedrics Diggory. Aldurstakmark hefur verið minnkað niður í fjórtán ár.” Dumbledore var ákaft fagnað. Seinna um kvöldið eftir að eftirrétturinn hafði verið borinn fram sagði Dumbledore að nú væri kominn tími til að leggjast til hvílu.

Alla nóttina hugsaði Harry um Ron og Þrígaldraleikana. Hann minntist þess þegar hann keppti sjálfur í þeim.

Næsta morgun var þetta aðalumræðuefnið. Neville og Lavender voru að spekúlera hvaða tveir nemendur myndu fara úr hverri heimavist og Parvati Patil var að segja öllum sem vildu heyra að hún vissi hverjir yrðu fyrir valinu.

Septembermánuður leið hratt. Í lok mánaðarins var loks komið að því. Kvöldmaturinn var borinn á borð þann 31. september og allir vissu hvað var í vændum. Dumbledore bað um hljóð og tók til máls: „Prófessor Spíra, McGonagall, Snape og Flitwick hafa ákveðið tvo keppendur úr hverri heimavist með hjálp æskubrunnsins - en eins og þið vitið getur maður séð bæði framtíð og fortíð í honum. Þau hafa komist að endanlegri niðurstöðu. Ég bið hvern prófessor að standa upp og segja frá sínum nemendum. Prófessor Spíra, viltu byrja?“

„Já, Dumbledore, ég ætla að velja Hönnu Abbot. Já, já, og svo næst er Owen Cauldwell.“

Dumbledore kinkaði kolli. „Prófessor Flitwick?“

„Já, halló, öllsömul. Ég vel Cho Chang og svo Terry Boot”.

Valið virtist engin áhrif hafa á skólastjórann sem hélt áfram: „Prófessor Snape?“

„Ég vel,” sagði Snape með sinni kuldalegu röddu, „Draco Malfoy.“

Harry hvíslaði að Hermione: „Ég bjóst nú við þessu.“

„Og svo,“ hélt Snape áfram, „Malcolm Baddock.“

„Takk fyrir,“ sagði Dumbledore. „Prófessor McGonagall?“

McGonagall ræskti sig. „Þetta var erfið ákvörðun en ég gat nú loksins ákveðið mig. Ég vel Fred Weasley ...“

Fred stökk á fætur og var ákaft fagnað (nema af nemendum í Slytherin, en ekki var við öðru að búast). Hann settist síðan aftur með bros á vör.

„Síðan vel ég,“ sagði McGonagall og dró djúpt andann, „Hermione Granger!“

Hermione var feimin að vanda en hún stóð upp og hneigði sig.

Síðan tók Dumbledore aftur til máls: „Eins og venjan er bjóðum við gömlum meisturum að koma til að horfa á keppnina og því er Harry Potter boðið að mæta til keppninnar.”

Harry brosti frekar undrandi á svip en klappaði samt fyrir þeim sem voru valdir.

Næsta dag var þetta aðal-umræðuefnið. Þeir sem voru valdir voru ákaflega spenntir en líka taugaóstyrkir. Svona gekk þetta næstu dagana eða fram um miðjan október þegar þeim nemendum sem höfðu verið valdir var sagt að pakka niður og koma með Dumbledore að Hálfgerðum bíl.

Þetta var skrítnasti „bíll” sem Harry hafði séð. Hann var risastór, á tveimur hæðum og minnti því Harry mikið á Riddaravagninn. Inni voru rúm og sófar.

Loks var lagt af stað til Durmstrang. Harry sá að Hermione var mjög taugatrekkt. Eftir langan akstur komu þau á áfangastað. Harry leit í gegnum rúðuna á Hálfgerða bílnum og sá Durmstrang í fyrsta skipti. Skólabyggingarnar voru kuldalegar og virkuðu svolítið draugalegar.

Krakkarnir héldu inn í Durmstrang og gengu í röð inn í salinn þar sem þau áttu að borða. Á móti þeim kom prófessor Korfnador og fagnaði þeim innilega. Síðan fór hann að kennaraborðinu og bað alla um að setjast. Hann tók til máls:

„Eins og þið sjáið er Hogwartskólinn kominn og Boxbeatons líka. Eldbikarinn hefur verið vakinn upp og er hérna frammi og allir þeir sem vilja taka þátt eiga að setja nafn sitt í hann. Belgið ykkur nú út!“

Krakkarnir frá Hogwartskóla litu fyrst á matinn og horfðu síðan á Dumbledore. Af svipnum að dæma fannst þeim maturinn ógeðslegur. Þarna voru kindahjörtu og hákarlar og fleiri fæðutegundir sem þeim þóttu síður lystilegar.

Stuttu síðar var kominn tími til að leggjast til hvílu. Harry sá Eldbikarinn og lagði svo af stað í „Hálfgerða bílinn” þeirra til hvílu.

Næsta morgun voru flestir búnir að skrifa nafnið sitt á miða og allir ætluðu að fara saman í hóp til að skila miðunum sínum. Hannah Abbot labbaði fyrst inn og setti nafnið sitt fyrst í bikarinn. Owen Cauldwell fylgdi. Cho Chang gerði ekkert. Terry Boot setti miðann sinn í bikarinn og Draco Malfoy gerði það auðvitað líka. Malcolm Baddock gerði það ekki.

Fred Weasley, já, hann setti miðann sinn í bikarinn og Hermione Granger bætti sínum við.

Þetta er endir á 3. kafla. Tinna Björk ©2003 sendi inn 23.- 24. nóvember og 2. desember 2003.