Um síðuna
Eldri fréttir
Bækurnar
Bók 1
Bók 2
Bók 3
Bók 4
Bók 5
Bók 6
Bók 7
Orð og nöfn
Heimavistir 
Persónur
Galdraþulur
J.K. Rowling
Ævisaga  
Myndasíða
Verðlaun
Góðverk 
BBC þáttur
Grein eftir HJ 
Viðtöl
Ádeilur
Kvikmyndir
Mynd 1
Mynd 2
Mynd 3
Mynd 4
Mynd 5
Fyrir kennara
Viltu leika?
Viðtal/Hayman
Frumsýningar
Leikarar
Daniel Radcliffe

Emma Watson

Rupert Grint
Tom Felton
Sean Biggerst.
Aðrir leikarar
Blaðam.fundur
HBO viðtal
Heimilisföng
FAN-klúbbur
„Fan-art“
„Fan-fiction“
Tagboard
Fastagestir
Afmælisdagabók
Bréf frá gestum
Gestabók
Tenglar
Íslenskir
Erlendir
Leikir
Leikir í gangi
Ýmsir leikir
Annað
Tölvupóstur

 

FAN-FICTION
SÖGUR OG LJÓÐ EFTIR HARRY POTTER AÐDÁENDUR

Ykkur er velkomið að senda mér sögur og ljóð til að birta hér (smelltu til að senda tölvupóst). Ég tek mér bessaleyfi til að laga stafsetningu og málfræði þar sem við á en breyti litlu öðru nema þörf krefji. ATHUGIÐ VEL EFTIRFARANDI REGLU: Íslenskar gæsalappir byrja niðri (haldið niðri ALT-takkanum og stimplið 0132) og enda uppi (haldið niðri ALT-takkanum og stimplið 0147). Kommur, og spurningamerki koma inn fyrir gæsalappirnar. Hafið alltaf greinaskil (ýtið á enter) á milli málsgreina.

Höfundur: Titill:
Elli Di Litla þorpið (sent 24.-26. nóv. 2003)
Elli Di Litla þorpið (viðbót 1. des. 2003)
Heiðdís Haukdal Nokkur ljóð
Kitta Potter Ljóð: Harry Potter ennþá lifir
Sindri Geir Harry Potter og græna blysið
Tinna Björk Herrann snýr aftur: 1. 2. og 3. kafli
Viktor Lok 7. bókar: 36. kafli


KITTA: Harry Potter ennþá lifir

Harry er hér og Harry er þar
nafnið heyrist allsstaðar.
Komdu inn um gluggann minn
og líttu í spegilinn.

Þar er allur sannleikurinn
sagan er um hinn.
Hann er illræmdur og sjálfspíning
hér kemur fyrir sann smá hýðing:

Hann leit sitt fyrsta dagsins ljós
sem ég kalla mikið hrós,
að leggja á sig ferðalag
um hinn erfiða lífsins veg.

Hann sá ei sína framtíð sjálfur
að Voldemort yrði´ann hálfur.
Þá eiginleika meina ég
þótt sannsögult ei þetta er.

Foreldrar Harrys dóu fljótt,
sinn dauðadag fengu skjótt.
En Harry Potter lifði af,
þá hinn myrki herra, sökk í dauða haf.

Nú er Harry ellefu ára
og marga daga átti'ann sára.
En bréf frá Hogwardsskóla fékk'ann
þá Dumbledore inn vildi tékk'ann.

Í skólann fór hann alveg nýr
þótt ævi hans væri ei skýr.
Allir litla Harry þekktu,
og ei sér yfir honum svekktu.

Þar barðist hann upp á líf og dauða,
um hinn forna viskustein rauða.
Prófessor Quirrell svikari var
og já, í Hogwardsskóla hann fannst víst þar.

Á öðru ári hann betur þekkti
sjálfan sig og upp sig trekkti ,
því Voldemort vel hann merkti
sem fórnarlamb sitt hér.

Hann leysti stóran leyndardóm
með miklum brag og sóma,
og Brazelíuslangan langa
við dauða sinn varð að stranda.

Á þriðja ári fréttir fékk'ann
um guðföður sinn Sirius léttan.
En hann strauk frá Azkaban
svo oft sér breytti í hundaham.

Er fjórða árið í garðinn gekk
hann mikið áfall á sig fékk.
Eldbikarinn var lykilbrot
og Cedric gekk í dauðans op.

Martraðirnar fékk'ann margar
hann þeim eigi getur fargað,
sár í sálu og niðurlæging
herra Corneliusi ei nægði.

Fimmta árið í skólanum þá,
hann hvergi gat sig látið sjá,
sagður var genginn af göflunum
þá fyrst hjá galdramálaræflunum.

En það var leyniregla
eiginlega Voldemorts vegna,
honum varð að hegna
allra þessara dánarfregna.

Svo kom hinn sanni sannleikur í ljós
og Cornelius færði'onum hrós
hann var ei lengur þessi sjúki bavíani
heldur orðinn að engla-svani.

En Sirius um dauðaopið féll,
Harrys hjarta lokaðist með skell.
H ann fékk að vita annað leyndarmál
sem særði djúpt hans viðkvæmu sál.

En lengra verður ekki haldið
þið nú bara í móann maldið,
og hugsið um í margar aldir
hvað mun gerast næst.

Kitta ©2003 (tölvupóstur) sendi inn 25. nóvember 2003.þér þetta því mér finnst þetta svo flott,

ELLI DI: Litla þorpið


Það var einn bjartan dag er Godric Gryffindor gekk út úr stóra Gryffindor setrinu sem stóð uppi á mikilli hæð og stefndi niður í litla þorpið sem var þar fyrir neðan. Godric Gryffindor var ljóshærður maður, stór og sterklega byggður, útitekinn í andliti og rauðbirkinn. Bjó hann í stóru setri sem Georg Gryffindor hafði byggt fyrir mörgum árum og hafði það gengið kynslóðanna á milli.

Þetta þorp var ekkert venjulegt þorp, heldur galdraþorp. Húsin voru stór og smá, skökk og bein, en það var alltaf sami góði andinn sem lá yfir þessu ævaforna þorpi sem muggarnir (fólk sem hefur ekkert galdrablóð í æðum) höfðu alveg látið í friði. Í þorpinu bjuggu nornir og galdramenn.

„Halló, herra Lockhart,“ sagði Godric. „Er ekki fallegt veður úti, sólin skín og fuglarnir syngja?"

Jú, það er fínasta veður úti í dag," sagði Lockhart stuttur í spuna. Svo sneri hann baki í Godric og ullaði á hann í laumi.

Gekk nú Godric upp eftir aðalgötu bæjarins og tók stefnuna á lítið sund sem kallað var Skuggasund og stoppaði við verslun sem Grímur nokkur Flemmon rak. Sýndist Gondric að stór maður með mikið ljóst hár stæði þar og talaði við Grím.

„Salazar, hvað ert þú að gera inni í þessari fúlu verslun á meðan sólin skín í heiði?" spurði Godric.

„ Sólarljósið fer illa í mig. En ef þú vilt endilega vita, þá ég er að sinna viðskiptum við þennan ágæta mann hér. En hvernig vill svo heppilega til að Godric sjálfur Gryffindor kemur í þetta fúla sund?" spurði Salazar.

„Ég frétti að þú værir í bænum og ég gerði ráð fyrir því að þú værir hér,“ sagði Godric. „Komdu nú út og við skulum fá okkur ís hjá honum Lockhart, besta íssalanum í bænum."

„Ég get ekki neitað einum góðum ís með súkkulaðibragði og kannski með vanillubragði," sagði Salazar og tók lítin pakka sem lá á afgreiðsluborðinu og setti hann inn undir skikkjuna sína.

„Ég held að þú þurfir að elta þennan mann og tryggja að ekkert komi fyrir pakkann, annars mun fara fyrir þér eins og bróður þínum," sagði drungaleg rödd.

„Það mun ekkert koma fyrir pakkann og heldur ekki fyrir mig," sagði Grímur sem horfði á veruna sem stóð í einu horninu. Allt í einu kom grænn bjarmi út úr sprota verunnar og herra Flemmon datt lífvana niður á gólfið. Hvarf þessi vera út um bakdyrnar og sást ekki meira í þessari verslun.

***********

Á hæðinni sem Godric bjó á var lítið stöðuvatn sem lá uppi við kastalann sunnan megin. Í vatninu voru fiskar af öllum stærðum og gerðum. Sá stærsti þeirra var risastór Hrúða (lþær líta út eins og Rottweilerhundar með ugga). Þegar Georg byggði húsið hafði hann sett fjöldan allan af leynigöngum sem enginn nema hr. Godric vissi af. Notaði hann þau til að fara óséður til fundar við Cowell, McFlees og O'Shee sem voru allir frá sitt hvoru horni Bretlands og mynduðu Fönixregluna, en þeir höfðu aðsetur í gömlu, hálfhrundu húsi í útjaðri Gryfftown.

„Við verðum að komast að því hver myrti herra Flemming og það strax," sagði McFlees. „Við getum ekki liðið það að einhver komi bara sísona og myrði einn íbúa Gryfftown - ekki það að einhver muni sakna Gríms. Ef morðinginn skyldi koma aftur verðum við að vera tilbúnir svo þetta gerist ekki aftur."

„Já, ég er sammála McFlees. En hver er nógu kaldrifjaður til að gera svona voðaverk?" sagði Cowell.

„Þetta er annað morðið á stuttum tíma og í bæði skiptin hefur Avada Kedavra verið notuð,” sagði O'Shee. „Enginn hefur notað hana nema ...”

„Þetta er rétt hjá þér,“ sagði Godric. „Það bendir líklega allt til að hann sé kominn aftur. Þegar galdramannaráðstefnan verður haldinn í Uruqhart kastala þá fáum við að vita hvort getgátur okkar séu sannar. Það bendir samt allt til að hinn mikli Beren sé kominn aftur.”

 

2.kafli: Ráðstefnan

Fyrstu sólargeislarnir voru byrjaðir að skríða yfir hæðina sem Gryffindor setrið var á þegar Godric kom heim frá fundinum. Á fundinum hafði verið ákveðið að aðhafast ekkert fyrr en á ráðstefnunni, því þá gætu þeir fengið ráðleggingar og liðsauka ef hinn mikli Beren væri kominn aftur.

Dagar liðu og loksins rann ráðstefnudagurinn upp. Galdrafólk alls staðar að frá Bretlandi þyrptist að litla kastalanum sem gnæfði yfir Loch Ness til að deila vandamálum sínum með öðrum galdramönnum og reyna að fá hjálp við óförum sínum. Ráðstefnan var haldin fyrstu vikuna í júní á hverju ári, og þannig hafði hefðin verið um langan tíma.

Uruqhart kastali var forn og virðulegur kastali. Séður með augum Mugga var þetta hálfhruninn kastali sem ekkert hafði verið hugsað um í meira en heila öld. En í augum galdramanna var þetta stór kastali sem tugir turna stóðu upp úr. Gangarnir í honum voru langir og bjartir en kjallarinn undir honum var drungalegur og myrkur. Grasvöllurinn fyrir framan kasstalann var fagurgrænn. Stöðuvatnið Loch Ness varð til þess að kastalinn leit út eins og á póstkorti en það sem kórónaði alla myndina var risafura sem gnæfði yfir kastalann og var jafn gömul og hann.

Þegar Godric og hinir í Fönixreglunni mættu á fundarstaðinn voru flest tjaldsvæði full en til allra heilla var lítill reitur við rætur fjallsins merktur Fönixreglunni. Þar reistu félagarnir tjaldbúðir og kveiktu varðeld. Á næsta tjaldsvæði var galdramannafjölskylda sem virtist vera frá nágrenninu vegna þess að allir voru rauðhærðir og klæddust pilsum.

Góðan daginn, herrar,“ sagði roskinn maður. „Það er meiri blessuð blíðan. Ég heiti William Hamish og þetta er Willian Hamish yngri og hér er hún Mary Hamish. Við komum frá Skotlandi og hvaðan komið þið, ef mér leyfist að spyrja.”

Við komum frá Írlandi, Bretlandi og Skotlandi.” sagði Cowell. „Ég heiti John Cowell og þessi herramaður heitir Godric Gryffindor. Sá sem er að elda heitir Colin O'Shee yngri og þessi síðasti, sem sefur þarna, heitir Mikael McFlees.”

Eftir þessi síðustu orð heyrðust lúðrar hljóma frá kastalanum til merkis um að veislan væri að byrja.

FRAMHALD SENT INN 30. nóvember:

Í byrjun hverjar ráðstefnu er ein gríðalega stór veisla sem allir á ráðstefnunni koma í og hittast, daginn eftir er svo kastalanum skipt í marga hluta og í hverjum hluta er hægt að ræða um það sem bjátar á(t.d á ganginum á þriðju hæð mun Fönixreglan ræða við Merlínregluna um hugsanlega endurkomu Berens hins mikla).
Daginn eftir vöknuðu Godric, O´Shee, Cowell og McFlees eldhressir og eftir staðgóðan morgunverð voru þeir tilbúnir fyrir hasar dagsins.

,,Ég held að við eigum að hitta Merlínregluna klukkan níu á ganginum á þriðju hæð." sagði Godric. ,,Þar munum við eflaust fá að vita hvort að Hann sé kominn aftur."

,,Ég vona það ekki, þið munið allir hvað gerist síðast þegar við börðumst allir við hann(bardaginn stóð í marga daga, Beren drap marga góða galdramenn en virtist sjálfur ekki vilja deyja. Endaði þetta með því að Beren hvarf og hefur ekki sést síðan).


Elli Di ©2003 (tölvupóstur) sendi inn 24. - 26. nóvember 2003.

LJÓÐ EFTIR HEIÐDÍSI

Vinkona mín, Heiðdís (Dísa Potter), hefur sent mér nokkur ljóð eftir sig sem hún hefur gefið mér leyfi til að setja á síðuna. Ég hef mikla trú á Heiðdísi eins og mörgum öðrum fastagestum síðunnar. Sent inn 4. janúar 2003

LÍFIÐ

Lífið er gjöf
sem erfitt er
að verðskulda.
Það er svo dýrt
að það kostar ekkert.
Það er svo gott
að varla er hægt
að finna neitt
vont við það.
Og Guð skapari
himins og jarðar
gaf mér það
sem er hinn eini sanni
himnafaðir minn.

Árstíðirnar

Vetur, sumar, vor, og haust
lífsins hringur er
gengur svona endalaust
snýr þá árið sér.

AMMA

Hjá ömmu góðu oft ég er
því þar er ég aldrei niðurlút
svo borðar maður á sig stút
því enginn fær að fara þaðan svangur út!

Þá ber hún bakkelsi á borð
og segir síðan nokkur vel valin orð
og þegar við segjum henni að setjast niður
þá segir hún það vera siður
að þjóna okkur
eins og hinn besti kokkur.

Og þegar við verðum að fara
þá er sagt bara
„komiði sem fyrst aftur
þó vegurinn sé langur
því maginn ykkar má ekki vera svangur!"

 

SUMAR KONUR

Sumar konur kaupa og kaupa
Aðrar af sér spikið hlaupa
Margar þeirra éta og éta
Bumban þeirra hossast æf
þær verða víst að venja sig við Hörba life
oft þær þurfa að púla og púla
á endanum þær heilabúið smúla
stundum þær fara í ferðalag
en þegar heim er komið fær hún slag
því húsið er á rúfi og stúfi
þá er hennar líf í húfi
en ef henni líkar ekki þetta og þetta
þá er best að láta sig hverfa og detta
því hún þolir ekkert raus
því þá er fjandinn laus!

 

SUMIR KARLAR

Sumir karlar eru með bíladellu
en aðrir giftir fatafellu.
Margir hugsa bara um mat
og borða á sig gat.
Konur sumra þusa mikið
sem gerir þá leiða fyrir vikið.
Gerðu þetta, þetta og þetta!
en svarið verður „ég þarf mig að metta".
En ekki dæma þá of hart
þeir eru góðir fyrir margt
elska konur sínar heitt
svona yfirleitt.

Heiðdís Haukdal Reynisdóttir ©2002 (sent inn 4. janúar 2003)