Ég
fékk þennan dásamlega tölvupóst
frá Pady sem segir frá því
hvernig Harry Potter bækurnar breyttu lífi
hennar. Þetta er svo dásamleg frásögn
að ég set hana hér (hún leyfði
mér það).
Kæra
Anna Heiða.
Til
að byrja með langar mig að segja að
heimasíðan þín um Harry Potter
er langflottasta íslenska Harry Potter síðan.
Anyway, mig langar að segja þér svolítið
um mig (by the way, sorry að ég set svona
ensk orð inn í stundum, ég tala og
skrifa svo mikið á ensku að ég
man stundum ekki eitthvað orð í íslensku
og skrifa það þá á ensku
í staðinn, eða þá að
það hljómar bara flottara á
ensku). En svona eru staðreyndirnar:
Bróðir
minn fékk fyrstu Harry Potter bókina í
jólagjöf jólin 1999… og las
hana aldrei. Hann hefur svo sem aldrei verið neitt
bókelskur, en hann hreint og beint hataði
Harry Potter, sérstaklega eftir að ég
las bókina og mér fannst hún alveg
geðveik. Það var líka henni að
þakka að ég byrjaði að lesa
svona mikið (og hætti því reyndar
næstum alveg eftir að ég las Hringadróttinssögu,
mér fannst söguþráðurinn
í henni vera svo hægfara að ég
nennti aldrei að lesa og fór þannig
að lesa miklu minna). Mér fannst líka
þá að ég yrði auðvitað
að lesa framhaldið (eða alla vega næstu
bók), svo að auðvitað gerði ég
það. En þá fannst mér
þetta ennþá bara ótrúleg
og frábær saga, og auðvitað las
ég þriðju bókina, Harry Potter
og fangann frá Azkaban. Sú bók
gerði mig að venjulegum Harry Potter aðdáanda,
bara eins og flestir Harry Potter aðdáendur
eru í dag.
Fjórða
bókin hins vegar, Harry Potter og eldbikarinn,
breytti lífi mínu til frambúðar
… algjörlega. Í upphafi var Harry Potter
það eina sem gerði mig öðruvísi
en skólafélagar mínir, en á
endanum var ég orðin alger andstæða.
Ekki að ég ætli að fara neitt í
kringum það sérstaklega, ég
tek það bara sem dæmi til að sýna
fram á hversu mikið Harry Potter hefur breytt
mér. En það skiptir kannski engu máli.
Mér er alveg sama þótt þeim
líki ekki við mig, ég verð ekki
hérna forever hvort eð er. (AHP: Ekki
segja svona, Pady, þú verður hérna
forever ef Guð gefur).
Í sambandi við þetta fólk sem
er ekki hrifið af Harry Potter, þá
skil ég það ekki. Ég las grein
sem þú þýddir eftir William
Holden ég skildi ekkert hvað hann var að
fara. Hann bullaði bara eitthvað út í
loftið og það endaði með því
að ég hætti að lesa það,
ég hafði ekki tíma í svona
rugl, en samt varð það til þess
að ég skrifaði til þín þetta
bréf. Og maðurinn sem var á móti
Harry Potter, mig minnir að hann hafi verið
prestur (og í þetta sinn var það
íslenskur maður), hann kom í Kastljósinu
einu sinni (AHP: Gunnar í Krossinum).
Hann
hafði ekki einu sinni lesið bækurnar og
hafði ekki hugmynd um hvað hann væri að
gagnrýna. Guð, hvað mig langaði að
vera þarna (jafnvel þótt ég
þyrfti að koma fram í jafn leiðinlegum
þætti og Kastljósinu =)) og segja
honum hvað mér fyndist hann asnalegur að
lesa bækurnar ekki einu sinni fyrst, áður
en hann færi að gagnrýna þær.
Og svo var það (minnir mig) í Mósaík
þar sem einhver kona sagði að Harry Potter-bækurnar
væru mjög líkar gömlu Enid Blyton-bókunum.
Þvílíkt kjaftæði, segi
ég nú bara. Ég hef sko lesið
um 2/3 af þeim bókum og þær
líkjast Harry Potter ekki baun. Í fyrsta
lagi eru allar Enid Blyton-bækurnar um nákvæmlega
sama hlutinn, þær eru allar eins, en í
Harry Potter er a.m.k einhver fjölbreytni. Í
öðru lagi þá hafa Enid Blyton-
bækurnar alltaf fleiri en eina aðalpersónu
og þær eru allar jafnar, en hins vegar hefur
Harry Potter bara þrjár aðalpersónur
(Harry, Hermione og Ron) en sagan er öll séð
frá sjónarhorni Harrys.
Anyway,
þá er Harry Potter mér mjög
mikils virði og ég hef sérstaka tilfinningu
tileinkaða bara því að lesa Harry
Potter. Ekki svona tilfinningu eins og reiði, gleði,
sorg eða annað slíkt, heldur bara hvernig
mér leið alltaf þegar ég labbaði
heim úr skólanum í grámyglulegu
veðri, kannski snjókomu og bleytu og hugsaði
til þess að bráðum færi ég
að lesa Harry Potter inni í herberginu mínu.
Þessi
sama tilfinning er líka svolítið svona
eins og það sé sunnudagur og ég
er búin að vera að lesa Harry Potter
í allan dag og klukkan er svona um 6 leytið,
kannski að ganga 7, það er enginn heima
og öll ljós slökkt í húsinu
og ég fer fram og kveiki á sjónvarpinu
og þá eru teiknimyndirnar að byrja,
eða þá að þær eru búnar.
Þessari tilfinningu fylgir líka alltaf
ákveðinn einmanaleiki og kannski er það
allt Harry Potter að kenna, en ég er hrifin
af þessum bókum samt. Kannski skilur þú
þetta ekki, en svona er ég, flókin
og furðuleg. Ætli ég hafi nokkuð
meira að segja í þetta sinn, en ég
lofa að skrifa ef mér dettur eitthvað
í hug.
Kveðja, Pady
Anna
Heiða: Mér finnst þetta yndislegt bréf
og þakka Pady kærlega fyrir að opna
hjarta sitt svona fyrir okkur. Þú ert dásamleg,
Pady, og það er gott að vera flókinn
og furðulegur eins og þú. Annars væri
enginn litur í tilverunni.
Ef
einhver vill svara Pady eða bæta einhverju
hér við, vinsamlegast sendið mér
bréf á þetta
e-mail. Ef það birtist ekki á síðunni,
rekið á eftir mér!
